Apapa weblog (28-10-2007)

Maaike van Poelje runt in Ayamonte de stichting Apapa. Met regelmaat houdt zij ons op de hoogte van wat er allemaal gebeurt in de shelter en van het lot van 'haar' dieren.

Leven van dag-tot-dag in de shelter van APAPA in Ayamonte, Spanje

Door Maaike van Poelje

Hier in de shelter in Ayamonte leven we zo’n beetje van dag tot dag. Iedere vierentwintig uur gebeurt er namelijk wel iets waardoor dingen veranderen, in gang worden gezet of waardoor er emoties teweeg worden gebracht. Een hond vastgebonden aan de toegangspoort; een kat met een plotselinge oogontsteking; een hond met heftige diarree en hoge koorts, of… een onverwachte adoptie van een dier.
Elke gebeurtenis, hoe klein soms ook, heeft gevolgen voor het wel en wee in de shelter, voor de dieren die er leven en voor de mensen die er werken.
Hoe zo’n sneeuwbaleffect in zijn werk gaat en wat er dan zo allemaal kan passeren, dat wil ik jullie graag proberen te vertellen.
Eén ding is zeker: wanneer je in onze shelter werkt valt er altijd genoeg te vertellen!


Vlucht naar Duitsland: Myra en Pocholo
Het begint leuk. Vorig weekeinde, mid-oktober, ben ik op-en-neer naar Duitsland gevlogen. Met op de heenreis zes honden! Vier waren reeds geadopteerd en de andere twee kwamen tijdelijk in een opvanggezin. Myra was een van de gelukkige geadopteerden.
Myra is een zwarte labrador en werd ruim een half jaar geleden door een duitse jongeman bij ons in de shelter gebracht. Hij was voor zijn werk in Spanje en was tijdens een wandeling in zijn vrije tijd op deze hond gestuit. Hij vertelde ons van de situatie waarin hij haar aantrof, voor hem een bijna ondenkbare en afschuw-wekkende manier om een hond te houden; voor ons nog steeds weerzinwekkend maar helaas een reeds zeer bekend klinkende beschrijving omdat we het zo vaak tegen komen… je wordt er soms zo moe van.
Onze Myra, zoals we haar doopten, was ter plekke gezeten aan een ketting, moederziel alleen ergens op het land, graatmager en met de ‘bescherming’ van een paar oude schroot platen die dienst moesten doen als ‘huisje’. Geen water, geen voer. Ze kon geen kant op.
De Duitse jongen had haar wat eten en water gegeven, maar liet het er niet bij zitten. Hij was de opeenvolgende twee dagen terug gegaan om te kijken of er inmiddels spoor was van een ‘baasje’, maar hij zag geen enkele verandering in haar toestand. Hij trok de stoute schoenen aan, maakte haar los van de ketting en nam haar in zijn auto mee naar huis. Twee dagen later heeft hij haar bij ons gebracht; hij moest immers weer terug naar Duitsland.
In eerste instantie dachten we dat Myra een jachthond was; ze was zo ontzettend mager dat we de labrador in haar niet eens meer herkenden! Je kon haar ribben tellen en haar maag was compleet ingevallen. Gelukkig had ze een enorme eetlust en reeds na een paar dagen (met veel extraatjes) werden haar rondingen weer zichtbaar…uiteindelijk zelfs een beetje ‘te’!
Myra bleef immer een beetje schuchter en stil, ze kwam niet echt vaak haar hok uit om met andere honden te spelen en was daarom ook niet zo op haar plaats in de shelter. De ene hond is meer gericht op soortgenoten dan de andere. Myra was duidelijk vooral een mensenvriend. Wanneer je haar riep kwispelde ze hard met haar staart, maar ze bleef altijd in een beetje ‘gebukte’, onderdanige positie. Myra heeft een timide karakter, ze was duidelijk geen liefde gewend, integendeel, maar had het wel heel hard nodig.. We hebben haar dan ook flink in de aandacht gezet bij onze collega’s van de Duitse hulporganisatie en dankzij hun goede werk kon Myra afgelopen weekend mee in het vliegtuig.
Inmiddels hebben haar nieuwe familieleden in Duitsland haar vanwege haar overgewicht voorzichtig op een dieet gezet en zal ze flink worden uitgelaten in bos en op het strand. Ze heeft haar eigen mandje in de woonkamer en mag ook op de bank liggen. Wat een verschil in leven voor dit doodgoeie teefje; van eenzaam, verwaarloosd en verhongerd is zij nu opgenomen in een liefhebbend gezin met alle geneugten die een echte gezinshond toekomt. Myra is blij en wij zijn blij!

Een van de andere meegereisde honden is Pocholo, een klein wit-beige gevlekt reutje…met slechts één oog. Dat komt zo: Pocholo werd gevonden net over de grens, in het Portugese stadje Villa Real de San Antonio. Hij liep daar op straat en trok de aandacht omdat een van zijn ogen ontzettend uitpuilde en bovendien geen kleur meer had. Het had er alle schijn van dat dit oog ‘kapot’ was. Hij werd door een dierenvriend naar onze shelter gebracht. Gelukkig kwam er net die week een team dierenartsen uit Duitsland over, om in onze shelter een week lang gratis honden en katten te steriliseren en castreren. Wij gaven deze keer echter de voorrang aan Pocholo: hij was de eerste die onder het mes ging. De arts liet ons weten dat er aan dit oog niks meer kon worden gedaan, hij zou er nooit meer mee kunnen zien en had er nu alleen maar ontzettend veel pijn aan. Zij adviseerde ons het oog eruit te halen. Slik. Dat is niet zomaar iets… maar ja, pijn lijden voor niets is natuurlijk helemaal geen optie.
We stemden in met de operatie, en ook al was het voor haar de eerste keer dat ze een dergelijke operatie uitvoerde, ze had geen angst en nam de uitdaging aan. Enkele uren later was Pocholo niet alleen zijn testikels, maar ook zijn ene oog kwijt. We keken enkele weken aan tegen een flinke hechting en waren natuurlijk wel bang voor infecties…maar dat bleef hem gelukkig gespaard. De wond genas wonderbaarlijk en Pocholo leek er helemaal geen last van te hebben. Wel was hij redelijk gevoelig, liet hij zich niet zomaar oppakken of iets in zijn bek stoppen… hij was altijd een druk baasje die ook flink van zich af kon blaffen…niet direct het eerste hondje dat je op je schoot wilt nemen.
Maar gelukkig is een cliché niet voor niets altijd waar en dus ‘op ieder potje past een dekseltje’! Uiteindelijk, ruim zes maanden later meldden zich mensen in Duitsland die graag een klein reutje wilde hebben, en het moest een hond zijn die wel wat extra’s kon gebruiken… zo kwamen ze uit bij Pocholo. Op het vliegveld in Dusseldorf namen ze hem in hun armen (“Waarom heeft hij zo lang moeten wachten? Alleen maar omdat hij een oog mist?”) en verzekerden ze me tot driemaal toe: “Hij krijgt het heel goed bij ons!” Hartverwarmend. Mooier hadden we het voor hem niet kunnen bedenken.


Terug in shelter: twee nieuwe honden, Fanny en Red, en teleurstelling over adoptie Spikkel
Eenmaal terug in Ayamonte kwam ik in de shelter en daar trof ik twee nieuwe honden aan. Fanny en Red. Allebei broodmager, de ene bangig, de andere gelukkig niet. Gelukkig hadden we een paar vrije plaatsjes over en konden ze direct in een hok gezet worden. Alle nieuwe honden krijgen standaard bij aankomst een ontwormingspil en pipetje met vloeistof tegen teken en vlooien. Als het even kan brengen ze de eerste nacht door in onze quarantaineplek, en de volgende dag worden ze, als er niks geks aan de hand is, tussen de andere honden geplaatst. Zo gebeurde het ook met Red en Fanny.

Spikkel
Enkele weken geleden kregen we een reutje binnen die door mensen was gevonden in de ‘campo’, ver van de bewoonde wereld. We vermoeden dat het een verloren/achtergelaten hond was van een jager, want het ging om een jachthond. We noemden hem Spikkel… uiteraard vanwege de vele spikkeltjes in zijn vacht! Spikkel werd, zoals bij alle nieuwe honden gebeurt, een bloedtest afgenomen op twee overdraagbare ziektes (filaria en leishmaniose). Hij bleek op beiden negatief. Vervolgens maakten we een afspraak met onze dierenarts en werd hij gecastreerd. Enkele dagen later meldde zich een Spaans gezin dat graag een hond wilde adopteren. Ze vertelden ons dat ze reeds een hond hadden en graag wat gezelschap voor dat dier wilden hebben. Ze kwamen met het hele gezin bij ons kijken, ze waren erg enthousiast en uiteindelijk kozen ze voor Spikkel! Die lieve enthousiaste Spikkel had geluk, hij had nog maar een week bij ons gezeten en werd nu al uitgekozen voor adoptie!
We spraken met de mensen af dat we over enkele weken hen zouden bezoeken voor een na controle. Een week later hadden we nog telefonisch contact en ze verzekerden ons dat alles heel erg goed ging en Spikkel zich prima aanpaste.
Een ruime week later belde een van onze vrijwilligers de familie op om een afspraak te maken voor de na controle. De vader des huizes vertelde haar dat ze momenteel op vakantie waren en dat ze pas over twee weken terug zouden zijn.
Maar waar de hond dan nu was? vroeg onze vrijwilligster. Die was bij zijn vader gebracht, die paste daarop tijdens hun afwezigheid. Maar onze vrijwilligster wilde anders wel bij deze vader gaan kijken naar de hond… nee, dat kon niet want zijn huis lag heel erg afgelegen, dat zou ze nooit kunnen vinden.
Een beetje raar verhaal…. Dus onze vrijwilligster ging toch op pad naar het opgegeven adres. Ze ving bot; hier was alleen de oma aanwezig en die vertelde dat de hond daar niet was en dat ze niet wist waar de hond dan wel was.
Ze belde opnieuw de man des huizes, maar deze zei nu dat ze hun vakantie hadden verlengd en dat ze nog een paar dagen moest wachten. Vervolgens belde hij diezelfde avond een andere collega en vertelde dat we niet meer hoefden te komen voor controle, want de hond was bij zijn vader weggelopen…
Dit is de zoveelste keer dat we teleurgesteld zijn in een adoptie van een dier door Spanjaarden uit deze regio. Iedere keer is er wel wat aan de hand: we zien het dier moederziel alleen op straat rondlopen; het dier loopt volgens de nieuwe ‘baas’ zogenaamd weg; een dier blijkt toch vast gebonden aan een ketting….het is bijna elke keer raak. Deze keer leken de mensen zo betrouwbaar, waren ze zo enthousiast…en dan gebeurt er toch weer zoiets. Wie gaat er nu drie weken op vakantie als hij net twee weken geleden een hond heeft geadopteerd? Is het zo moeilijk om te bedenken dat een dier zich dan onzeker gaat voelen? Op zoek gaat naar zijn net verworven familie? De mensen hier blijken zich over het algemeen totaal niet in een dier te kunnen verplaatsen, hebben geen idee dat een hond ook gevoel en emoties heeft. Terwijl dat voor ons iets zo vanzelfsprekends is… je hoeft alleen maar in hun ogen te kijken! Hoe kun je dat uitleggen aan mensen die zoiets niet zelf kunnen bedenken en begrijpen?
Waar Spikkel nu is…. We weten het niet. We hebben al gezocht in een ander asiel, maar daar is hij ook niet. Hopelijk is hij gevonden door mensen die het goed met hem voor hebben. Onze hoop daarop is echter klein…en ons wantrouwen tegen Spaanse adoptanten alleen maar weer groter. Het maakt ons werk er niet makkelijker op, maar ja.

Begin bouw van nieuwe hokken
Op vrijdagochtend 19 oktober zijn onze bouwers begonnen met het afbreken van de oude hokken en het opbouwen van de nieuwe hokken. Het materiaal was de dagen daarvoor aangeleverd, dus het werk kon van start.
De eerste dagen was het nog een beetje zoeken naar de juiste werkwijze; al die rond rennende hondjes in de ochtend is natuurlijk niet echt handig als je kruiwagens vol beton heen en weer moet rijden. Na enig overleg met onze vaste schoonmaakster Magda en de andere vrijwilligers, besloten ze zoveel mogelijk honden in de grote tuin te zetten zolang ze aan het bouwen waren. Gelukkig hebben we een heel groot terrein in het bos omheind afgezet, waar de honden naar hartelust kunnen graven en rennen en spelen. Sommigen willen eigenlijk veel liever alleen maar om onze benen heen dralen als ze hun vrije uurtjes hebben, maar ze zullen de komende weken even moeten leren zich zonder de mensen te vermaken… het is voor hun eigen bestwil!
Op de tweede dag van de werkzaamheden was het al meteen raak: de betonmolen hield er mee op. Terwijl ze druk bezig waren de vloeren voor de eerste hokken vol te storten met beton, had de betonmolen er geen zin meer in. Tja, daar sta je dan. Na enig onderzoek leek het onmogelijk de machine nog te maken en aangezien het zaterdagmiddag was en alle winkels dan al gesloten zijn, besloot het team op maandag een nieuwe betonmolen te gaan kopen om daarna weer verder te kunnen.
Bouwer/opzichter Michiel liet het er echter niet bij zitten en het lukte hem op maandag uiteindelijk om de molen weer te repareren. Het euvel bleek toch iets anders te zijn dan ze aanvankelijk hadden gedacht. Dus dinsdag ging men weer vol aan de slag.
 




vriend worden
Het verhaal van Tibbs