Huayang: van sloppenkennel tot paradijs voor honden (28-2-2011)

jose-huayangLees het verhaal van José, vrijwilligster bij Huayang Dog Rescue Center in Thailand.

pain-huayang“Mijn eerste kennismaking met Thailand was chaotisch: ik was mijn koffer kwijt, kreeg mijn telefoon niet op gang en was uren te laat. Ook mijn kennismaking met Ton was bijzonder: een pure Hagenees, type ‘ruwe bolster, blanke pit’, die zijn mening duidelijk verkondigt. Na een overnachting in de woonplaats van Ton, Bang Lamung, hadden we ’s ochtends vroeg meteen een reddingsactie: een zieke hond, Pain. We namen hem mee naar Huayang, waar hij na onderzoek hepatitis bleek te hebben. Pain is nu nog onder behandeling bij Warin.

warin-huayangTijd om erbij stil te staan was er niet, bij Warin kreeg ik meteen een hond in mijn handen gedrukt waar voor gezorgd moest worden. Daar bovenop werd ik geconfronteerd met een zieke pup op de ziekenboeg, die Warin ging verzorgen. Helaas werd het diertje niet beter en stierf even later in haar armen. Door mijn lange reis en deze indrukwekkende eerste indrukken kwam dit erg hard aan: ik besefte meteen waar ik terecht was gekomen. Toen het mij allemaal even te veel werd, door de vermoeidheid, kleine irritaties en indrukken, konden Warin en ik gelukkig goed met elkaar praten. We hadden plezier, ik begreep het werk steeds beter en kon daardoor ook veel meer dingen zelf doen in het opvangcentrum.

warin-jose-huayangHet opvangcentrum ziet er erg netjes uit en de werknemers werken met veel liefde voor de honden. De plaats voor gehandicapte honden, mede mogelijk gemaakt door het geld van Dutchypuppy, wordt gebruikt voor honden die niet meer met andere honden samen kunnen zijn. Ook wordt er een EHBO-ruimte gebouwd. Helaas niet het grote hospitaal, waar wij zo naar hadden uitgekeken, daar was niet genoeg geld voor. Altijd een groot probleem…

kyla-gewond-huayangEén hondje blijft mij altijd bij, omdat zij nu mijn hondje is: Kyla. Ze was in de buurt van het opvangcentrum aangereden en haar pootje hing erbij. Ze huilde en huilde op weg naar de dierenarts, tenhemelschreiend! Kyla werd bij de dierenarts gelijk geholpen en de dokter liet mij assisteren, wat niet meeviel. De volgende dag konden wij haar ophalen. Haar pootje was geamputeerd, maar ze was er gelukkig nog. Ik heb gelijk alle zorg voor haar op me genomen en de dokter betaald, want ik weet gewoon dat het voor Warin een hele kostbare zaak is. Ik weet dat zij zelfs eten uit haar mond spaart en haar eigen scooter verhuurt om geld aan de honden te kunnen besteden.

kyla-huayangNu ik terug in Nederland ben, blijf ik vechten voor Warin. Ik weet dat er nog steeds heel dringend geld nodig is. Al voel ik me soms een bedelaar, het maakt me niet uit. Want het is niet voor mezelf, maar voor Warin en haar honden, die het maar al te hard nodig hebben. In juli van dit jaar ga ik weer terug, want een deel van mijn hart is daar gebleven. Warin en ik zijn als zusters, ik bel haar regelmatig. Ook met Ton heb ik nog regelmatig contact. Ook al heeft hij een grote mond, hij bedoelt het goed en geeft hart en ziel aan het opvangcentrum: respect! Niets is hem te gek om het doel te bereiken: om Huayang om te toveren van sloppenkennel tot paradijs voor de honden.”

Lieve groetjes van een vrijwilliger uit Nederland, José.”

vriend worden
Het verhaal van Tibbs