Maaike in Spanje (11-11-2007)

Maaike heeft in Spanje haar tweede weblog voor ons geschreven. Hierin beschrijft ze hoe ze een aantal Spaanse zusjes aan de shelter laat wennen.

Van dag 1 tot dag 3

Enkele maanden geleden hebben Anna en ik een bezoek gebracht aan twee gemeentelijke asielen hier in de regio. We wisten al veel langer af van hun bestaan, maar vanwege de nare verhalen over deze asielen wilden we er eigenlijk zo weinig mogelijk mee te maken hebben.

Het was niet leuk om te zien hoe erbarmelijk de dieren erbij zitten, noch om te beseffen dat ze na zeer korte tijd worden ingeslapen. Toch was het goed om er geweest te zijn en om contact te hebben gelegd met de dierenarts en werknemers daar, want vanaf dat moment is er een soort samenwerkingsverband ontstaan: iedere  keer dat wij plek hebben nemen wij enkele dieren van hen over. In de praktijk gaat dat vooral om Spaanse Galgo’s (windhonden) en pups, omdat deze honden voor ons relatief makkelijk te herplaatsen zijn. Het liefst zouden we natuurlijk alle dieren daar weg willen halen, maar daar hebben we helaas (nog) geen mogelijkheden voor. Maar het begin is er…!

De dierenarts werkt van harte met ons samen en zorgt dat de dieren die wij overnemen zijn ingeënt, gechipt en dat ze getest zijn op twee besmettelijke ziekten (filariosis en leishmaniosis). Als dat allemaal in orde is, krijgen wij de dieren mee. Soms worden ze zelfs door hen gebracht.

Sinds dat eerste bezoek hebben we al 16 galgo’s overgenomen en 8 pups, waarvan 70% al is herplaatst. Uiteraard zijn alle dieren door ons gecastreerd en/of gesteriliseerd, of is daar een afspraak over gemaakt met de nieuwe baasjes.

Vijf zwart-witte zusjes
Vorige week kreeg ik een telefoontje van de gemeentelijke dierenarts Antonio dat hij die ochtend vijf galgo-teefjes had binnengekregen. Ze waren nog jong, rond de tien maanden oud, en hij vertelde me dat ze fysiek in goede conditie waren. We spraken af dat ik ze de volgende dag zou komen halen. Met de nieuw gebouwde hokken in mijn achterhoofd wist ik dat ik plaats voor ze zou hebben.

De volgende middag gingen Michiel en ik op pad naar het gemeentelijke asiel net buiten Huelva, ongeveer 40 minuten rijden van onze eigen shelter.

Daar trof ik vijf doodsbange galgo’s aan. Zo erg getraumatiseerd had ik ze nog niet vaak meegemaakt. Ik was geschokt. Antonio vertelde me dat de dieren vanaf hun geboorte in een kennel hadden geleefd en nooit in contact waren geweest met mensen of het ‘normale’ leven. Ze waren niet eens gebruikt voor de jacht of voor races, vreemd genoeg. De zogenaamde eigenaar hield deze honden voor niks…en heeft ze in hun korte leven nog minder dan niks gegeven.

Een van de galgo’s probeerde ons zelfs te bijten toen we haar wilden optillen… uit angst uiteraard. Helaas moesten we een vangstok gebruiken om haar in de transportkennel te krijgen…niet iets wat ik graag doe, maar in dit geval zat er niets anders op. Ik wilde haar in geen geval daar in haar eentje zonder zusjes achterlaten.

Inmiddels zijn we twee weken verder en zitten Salma, Selina, Sirena, Callisto en Elara in onze shelter. De eerste dagen kwamen ze amper hun hok uit, ze wilden het liefst in de muur kruipen. Zelfs het lekkerst ruikende vlees aten ze niet op zolang wij in de buurt waren. Alleen Salma zocht toenadering, maar zodra je haar wilde aaien rende ze snel weer weg.

We besloten hun hok de gehele dag open te laten staan, zodat ze, ook als het rustig was en er geen mensen meer op het terrein waren, op eigen houtje de shelter konden verkennen. We hoopten dat ze zo stapje voor stapje wat meer zelfvertrouwen zouden krijgen en ook nieuwsgieriger zouden worden naar alles en iedereen om hen heen.

Het lijkt te werken. Heel langzaam, maar toch. Ze komen nu alle vijf het hok uit, als ze niemand zien dan lopen ze overal rond te snuffelen en soms lopen ze zelfs rond als er mensen zijn. Vooral Salma wordt iedere dag brutaler…gisteren stond ze al uitdagend naar me te blaffen! Dit proces is er eentje van de lange adem, maar zolang wij plek hebben voor deze prachtige dieren zullen we ze hun tijd geven. Gelukkig, met de nieuwe hokken in aankomst.

Met de hulp van de Duitse organisatie Galgos-in-not hopen we deze vijf zusjes binnen niet al te lange tijd een nieuwe kans op een fijn leven te kunnen geven. Eerst moeten ze nog heel wat stapjes voorwaarts maken om hun vertrouwen in de wereld te hervatten – als ze dat ooit al hebben gehad. We gaan ons best doen… en houden je op de hoogte.
vriend worden
Het verhaal van Tibbs