Scholenproject Bosnië nu al succes (19-10-2008)

Scholenproject 1Kinderen zijn de toekomst en daarom is het zo belangrijk dat zij worden voorgelicht over de omgang met dieren, vooral daar waar het slecht is gesteld met dierenrechten. Stichting Dierenopvang Bosnië kreeg van de minister van Educatie toestemming om een scholenproject te starten.

Scholenproject111Wilma de Joode, de voorzitter van Stichting Dierenopvang Bosnië, en vrijwilligsters Suze en Elvira bezochten de afgelopen week de eerste scholen. En dat was een groot succes, zo liet Wilma ons weten.

Wilma:
"Toen de directeur ons naar de klas toe bracht was ik vreselijk nerveus. Daar zouden dan misschien vijf kinderen zitten die zich vrijwillig hadden opgegeven om naar ons verhaal te luisteren. Ons verhaal wat in onze ogen het belangrijkste van allemaal is. De kinderen zagen ons al aankomen en waren na tien minuten natuurlijk verveeld...

Dat was het scenario waar ik bang voor was toen we de eerste school binnengingen voor ons educatieproject. Maar het verliep heel anders.

We werden hartelijk ontvangen door de directeur en na een praatje werden we naar de klas geleid waar ongeveer 40 kinderen op ons zaten te wachten. Er waren klassen bij elkaar gezet om meer kinderen in één keer te bereiken.

Mijn hemel wat was ik nerveus. Als ik een praatje moet houden over de stichting is dat nooit een probleem, daar lig ik niet meer wakker van. Maar nu, voor een klas vol kinderen... Wat zou hun reactie zijn? Zouden ze het boeiend vinden?

Scholenproject 44Suze, Elvira en ik hadden een lijst met vragen gemaakt, die Suze en ik om de beurt zouden stellen om zo interactie met de kinderen te krijgen. Elvira zou alles van het Engels naar het Bosnisch vertalen, en andersom. Door de zenuwen begon ik de vragen van Suze te stellen en raakte ik nog nerveuzer en mijn handen werden steeds natter van het zweet. Zou niemand mijn hart horen bonken? Ik zelf namelijk wel!

De kinderen reageerden heel enthousiast op de vragen en de meesten deden mee. "Wie houdt er van dieren?", vroeg Suze. Alle vingers gingen de lucht in. "Wie weet hoe je voor een dier, hond of kat, moet zorgen?", was mijn 'hamvraag' om zo door te gaan op het steriliseren/castreren-verhaal. Ook weer een hele berg vingers de lucht in.

De reacties waren boven mijn verwachting en ik moest me inhouden om ze niet allemaal om de nek te vliegen van dankbaarheid, omdat ze ons zo behulpzaam waren en dat ze allemaal zo enthousiast meededen.

We hadden voor iedere groep ongeveer een half uur nodig. Als er meer vragen waren vanuit de klas, dan bleven we langer. Aan het eind kreeg ieder kind een educatieboekje en onze folder, beide in het Bosnisch. De boekjes werden gretig aangenomen door de kinderen en aan het eind vroegen we ze of ze het interessant hadden gevonden. We hoorde bij iedere groep een hard "jaaaaaaaaaaaa".

Scholenproject 33Op iedere school die we langs zijn geweest, zeven scholen in totaal, werden we heel hartelijk ontvangen en werden hele klassen op zijn kop gezet om kinderen bij elkaar te zetten. Op één school stonden we zelfs in een gymzaal tegen een grote groep kinderen te praten, omdat er geen klas groot genoeg was voor deze groep.

Overal werd goed gereageerd en liep ik in een soort van 'verdoofd door ongeloof' naar buiten, omdat het zo goed was gegaan en ik daar zó blij mee was.

We hebben twee dagen lang scholen bezocht en in totaal bijna 400 leerlingen toegesproken. Op één school zijn we twee keer geweest, omdat de directeur vroeg ons verhaal ook bij andere klassen te doen. Het was vreselijk vermoeiend, maar erg de moeite waard. Wat een bijzondere ervaring.

Er is mij verteld toen ik voor het eerst naar Bosnië ging in 2000 om mensen te ondersteunen als vrijwilligster, dat je altijd bij één moet beginnen. Mijn wens is dat we in ieder geval één kind hebben gemotiveerd, één hondje hierdoor kunnen redden, één gezin hebben kunnen aanzetten tot nadenken en actie. Dat het een doel heeft gehad.

Suze en Elvira, dank jullie voor de geweldige samenwerking!"

Lees ook: SDB start scholenproject (1-10-2008)

 

vriend worden
Het verhaal van Tibbs