SDB op bezoek in Sarajevo (3-11-2008)

Wilma vertrok eind september naar Sarajevo in Bosnie om te kijken bij een asiel dat nu ook gesteund wordt door Stichting Dierenopvang Bosnie. Dat het geen makkelijk bezoek was aan al die honden die zoveel aandacht tekort komen, beschrijft Wilma.

"Het doel was om in Sarajevo mensen te ontmoeten, bij te praten en bij een asiel te gaan kijken. Ik zag er als een berg tegenop. Helemaal met de auto van Orasje naar Sarajevo. Ik was 'veilig'  achterin de auto gekropen, zodat ik maar vooral zo weinig mogelijk van buiten zag. Ik had al te vaak dode honden langs de weg gezien, honden zien zwerven en aan kettingen. Het beeld weet ik nu wel en daar hoef ik mezelf niet steeds mee te confronteren. Mijn plek was achterin.

Na vierenhalf uur rijden kwamen we in Sarajevo aan en gingen naar de plaats waar we afgesproken hadden met een aantal mensen. Onder andere met Jelena, die heel veel doet in Sarajevo voor de zwerfdieren, en Haris, een jonge Bosnische dierenarts. We hadden zoveel te bepraten dat de tijd te snel om was. We zouden namelijk ook naar het asiel in Sarajevo gaan. Anders zou het te laat worden eer we weer terug in Orasje zouden zijn.

Samen met Jelena, die het asiel helpt, zijn we richting het asiel gaan rijden om uiteindelijk, via werkelijk de kleinste, onmogelijkste straatjes, aan te komen. Een houten schutting was het enige wat tussen ons en het blaffende geluid zat. Goga, beheerster van het asiel, kwam ons tegemoet samen met een paar katten. De katten bleken bij het asiel te horen. Door de houten schuttingdeur kwamen we op het terrein aan. Het was een enorm geblaf maar we zagen nog niet zo veel. Toen we verder het terrein opliepen kwamen we er achter waar al het geblaf vandaan kwam. Drie lange rijen met kennels vol met honden. Iedere kennel was ongeveer twee bij twee meter. Er stond een groot hondenhok in, die pas helemaal nieuw waren en er heel goed uitzagen, maar dat ook maakte dat de honden hun kont amper konden keren. De honden verblijven altijd in deze kennels. Ze komen er maar zelden uit.
Dat is wat het geheel zo vreselijk treurig maakt.

De ene hond hunkerde nog meer naar aandacht naar de andere. Ze kwamen bijna door hun kennel heen om aangeraakt te worden. Het waren veel al grotere, prachtige, lieve, aandoenlijke honden die ik allemaal zo mee had willen nemen. Ze zagen er goed uit: mooie vacht, niet te mager. Ze krijgen goed te eten en de medische zorg is ook redelijk goed. Goga heeft goede contacten met een dierenarts en met de universiteit in Sarajevo waar de opleiding voor dierenarts wordt gegeven. Maar het is zo vreselijk treurig en verdrietig dat je als hond heel de dag in een kennel moet zitten die niet groter is dan maximaal twee bij twee en er nooit uit kan. Er zijn gewoon geen vrijwilligers om met iedere hond tijd door te brengen. De verzorging van al deze dieren kost al zoveel tijd, dat wordt gedaan door Goga en nog een dame die mee helpt in de ochtenden, dat er geen tijd is om de honden even uit hun kennel te laten. Er is ook geen plaats op het terrein waar de honden even ongestoord kunnen rennen of graven of spelen met andere honden.

Er zijn de afgelopen jaren al ruim 1500 honden herplaatst door het asiel, maar dan zijn het vooral de jonge honden, pups het meest, die een ander baasje vinden. De oudere honden, vanaf 1 jaar en omhoog maken geen kans. Goga runt dit asiel al 9 jaar. Er zijn een paar organisaties uit andere landen die af en toe hondjes bij haar halen om te plaatsen in hun eigen land en voor die hondjes wordt dan een donatie gedaan van wat voer bijv. Er is één organisatie waar ze iedere maand een bepaald bedrag van krijgt maar dat is absoluut niet voldoende om het asiel, met ruim 150 honden, te kunnen draaien. Er is dus dringend meer hulp nodig.

We hebben een rondleiding gehad op het asiel en alles gezien en gehoord. We waren er allemaal door aangeslagen. SDB heeft besloten om ook dit asiel te gaan helpen. We zullen gaan helpen om de leefomgeving van de honden te verbeteren en misschien kunnen we op medisch gebied nog helpen (er moeten nog tientallen honden gesteriliseerd/gecastreerd worden). Er is hoe dan ook genoeg te doen om het leven voor deze dieren veel beter te maken.

SDB gaat bekijken hoe we hier het beste mee om kunnen gaan en hoe we dingen aan zullen gaan pakken. Als er meer nieuws over is dan laten we dat natuurlijk weten."

Wilma de Joode


Bekijk hier enkele videos.

vriend worden
Het verhaal van Tibbs