Update stichting dierenopvang Bosnië (9-10-2009)

operatieOnlangs hebben de mensen van stichting dierenopvang Bosnie de handen weer flink uit de mouwen gestoken in Bosnie. De reis werd gekenmerkt door grote verschillen tussen de asielen. Een emotionele maar ook indrukwekkende en goede reis. Lees de update.

Stichting dierenopvang Bosnië is een van de stichtingen die Dutchypuppy steunt. Onlangs is een groep vrijwilligers naar Bosnie gereisd om daar de handen flink uit de mouwen te steken, met resultaat! Suze Steenbergen geeft een update.

Deze reis stond in het teken van uitersten: Enorme verschillen en tegenslagen maar gelukkig ook meevallers.
Het begon al bij de voorbereidingen van de reis, deze gingen niet zonder slag of stoot. De dierenarts moest door omstandigheden helaas afhaken, waardoor we niet door konden gaan met het sterilisatieproject in Bihac. Voor ons en voor Elvira een enorme teleurstelling.

operatieIn samenwerking met Harris (de Bosnische dierenarts die wel kan steriliseren) en Nedim (de assistent uit Tuzla) zijn in Orasje maar liefst 34 honden gesteriliseerd en is een oogcontrole en een staartamputatie gedaan. Er zijn negen honden van buiten het asiel gesteriliseerd, waarvan een al drie weken zwanger was. Er werden vier katten gebracht, hiervan waren twee zwanger. Verder zijn er wat standaard controles gedaan van honden in het asiel waar vragen over waren.
Natuurlijk is er ook flink gepoetst in het asiel om het zware werk van de mensen daar een paar dagen te verlichten. Dag in dag uit staan ze te zwoegen om de honden te verzorgen. Een week lang extra handen is dan ook zeer welkom.

Een tweede groep mensen is doorgereden naar Sarajevo.
Het verschil was gigantisch. Het asiel van Orasje is een paradijs, het asiel in Sarajevo daarentegen een hel, hoe goed Goga het ook bedoelt.
We kwamen binnen en bijna het eerste wat we zagen was een stervende hond. Hij lag dood te gaan in zijn eigen uitwerpselen en zag er afschuwelijk uit. Overal zaten zieke, hoestende pups met snotneuzen. Een verlamde hond die nauwelijks haar hoofd op kan tillen en onder de diarree zat. Woede en onmacht is wat we voelen.

Dit MOET veranderen. Wij kunnen als stichting zo’n hondenhel niet sponsoren. En daar ligt meteen het dilemma. Help je ze door meer hulp te geven, of juist door de druk op te voeren om veranderingen te brengen in de dagelijkse zorg?
Hoe dan ook, deze honden hebben een vreselijk bestaan. Er wordt in minimale zin voldaan aan de primaire behoeften, namelijk voedsel en onderdak. Maar het hok is smerig en wordt nauwelijks schoongemaakt, het water is constant op, ze krijgen geen beweging, zitten nagenoeg allemaal alleen en krijgen geen gerichte aandacht.

Goga is op. Ze is dodelijk vermoeid en kan geen personeel vinden. We maken ons ernstig zorgen en we hebben dan ook lang met haar gesproken over prioriteiten.
Ze geeft zoveel energie aan een paar honden die heel erg ziek zijn, waardoor 90 honden verwaarloosd worden. Het klinkt hard, maar waarom zoveel moeite doen voor hele zieke pups die uiteindelijk bijna allemaal een pijnlijke dood sterven, wanneer je ook voor je gezonde honden kunt zorgen. We hebben heel veel moeite om te accepteren hoe zij omgaat met de dieren in het asiel.
Goga heeft beterschap beloofd, we zullen zien en hopen het beste. We hebben duidelijk aangegeven waar onze grenzen liggen en dat we niet kunnen leven met deze manier van werken.

Natuurlijk is ook hier hard gewerkt. Vooraf was al het materiaal voor de bouwklus al besteld, welteverstaan 54 meter gaasmat en 102 meter staalprofiel voor staanders en liggers,
We hebben twee grote nieuwe uitloopvelden gebouwd. En een oud veld in twee stukken gedeeld. Hierdoor ontstaan er vier hele ruime velden voor de
honden. Goga moet deze gebruiken om samen te gaan voegen en kleine roedels te maken. In de lage kennels kan ze dan weer tussenschotten verwijderen zodat ook daar de honden meer ruimte hebben.
We zijn enorm trots op het klusteam en hun enorme resultaat, wat een bikkels!

Voor en na het verbouwen
Bosnie voorBosnie na
                                                                                                                
Twee nieuwe meiden, Emma en Lindsay gingen deze keer voor het eerst mee. Wat een vuurdoop.
Het is vergelijkbaar met een weekje in het oude asiel van Tuzla. De meiden hebben keihard gewerkt en alle kennels van de pups helemaal blinkend schoongemaakt. Ook andere honden werden voorzien van een schone kennel. Ze sleepten met emmers water en hielden maar niet op met poetsen. Ook voor hen was het erg emotioneel allemaal. Zeker het verschil tussen de twee asielen is hartverscheurend.

Wat een week, wat een indrukken. De omstandigheden van de honden in Sarajevo en de toekomst van Orasje kunnen we maar niet loslaten. Ook het feit dat je een praktisch lege voercontainer ziet is niet hoopgevend.
Er ligt niets meer, alleen nog wat zakken brood en de brokken die wij hadden meegenomen. Hoe moet dat nu verder? Aan ons zal het niet liggen, we blijven knokken!

vriend worden
Het verhaal van Tibbs