Vera (21-11-2007)

Maaike leert ons hoe weinig er voor nodig is een hond ongelukkig te maken. Hond Vera is er het bewijs van. Komt het goed met haar?


Onder ‘dierenmishandeling’ wordt vaak verstaan het fysiek mishandelen van een dier. Dat wil zeggen een dier slaan, schoppen of op een andere manier fysiek pijn doen. Dierenmishandeling begint echter al in een veel eerder stadium. Een dier - en dan met name een hond omdat dit bij uitstek een gezelschapsdier voor mensen is - kan ook zonder fysiek geweld ontzettend mishandeld worden.

Door de hond eenzaam op te sluiten. Door de hond geen aandacht te geven. Door de hond slechts commando’s te geven en geen enkele blijk van waardering. Een hond heeft aandacht en genegenheid nodig, vaak is dat nog een dringender behoefte dan eten en drinken. Het hoeft niet eens zo veel aandacht te zijn… als het dier maar het gevoel krijgt ‘erbij’ te horen en gewaardeerd te zijn. Dan komt de rest vanzelf.


Het verhaal van Vera
Afgelopen week kwam bij ons in de shelter een hond binnen die daarvan het levende bewijs is: Vera.
We kregen een tip van onze buren, de opzichters van een zand en grind- opslag, een zogenaamde ‘gravera’.

De vorige avond waren hun honden ontzettend onrustig geweest en hadden veel lopen blaffen. In de ochtend ontdekten ze hiervan de reden: er lag een hond midden op de zandberg, onbeweeglijk. Toen ze het dier beter bekeken zagen ze dat ze nog leefde, maar dat ze eigenlijk niet bewoog noch op enig teken reageerde. Terwijl de vrachtwagens met zand heen en weer langs haar reden, bleef ze onbeweeglijk liggen. De opzichters kwamen ons waarschuwen en even later gingen wij erheen.
 
De hond, een soort kruising met een Sint Bernard, lag nog steeds in dezelfde positie. Ze was zelfs een beetje van de berg afgegleden en had niet eens geprobeerd terug te krabbelen. Met twee man wisten we haar op te tillen en brachten we haar naar onze auto. We zagen al snel dat haar ogen ontstoken waren. Ook dachten we dat ze misschien iets gebroken had, maar eenmaal in de auto kroop ze in het verste hoekje; ze bewoog zich verder normaal en leek dus geen breuken te hebben.

Bij de shelter aangekomen wilde ze de auto niet uit. We wilden haar niet dwingen dus probeerden haar eerst met wat eten te lokken. Ze trapte er niet in en bleef maar in het hoekje liggen, haar snuit dicht tegen de zijkant van de auto geduwd.

Uiteindelijk hebben we haar er toch uitgetild en naar een rustige hok gebracht. Na enig aarzelen at ze toen wel het lekker ruikende voer op, maar lopen deed ze nog steeds niet en iedere keer als we haar aanraakten leek ze te verstijven.

Vera is nu een week bij ons. Ze ligt nog steeds in hetzelfde hok, met de deur open. Zo kan ze eruit wanneer ze wil; dit doet ze alleen wanneer er geen mensen in de buurt zijn. Ze eet redelijk, ze laat het toe dat we haar oogdruppels geven en haar oren schoonmaken (ze heeft een flinke otitis, oorontsteking), maar alles zonder ook maar een enkele reactie.

Haar kop moeten we optillen om te kunnen bekijken, haar poten tillen we op om haar van positie te veranderen. Ze doet niks. Het lijkt alsof ze het liefst de muur in wil kruipen. Heel af en toe richt ze haar kop op en snuft ze wat, maar meer contact maken we nog niet met haar.

Fysiek lijkt ze in orde: ze is wel ondervoed maar niet extreem. Ze heeft geen wonden, geen schrammen, geen littekens die wijzen op fysiek geweld. Haar vacht ziet er nog goed uit. Duidelijk is dat ze in haar leven vaak puppies heeft gehad, want haar tepels zien eruit alsof ze veel en vaak zijn gebruikt.

Ons vermoeden is dat Vera is gebruikt als een zogenaamde fokteef: de mensen die haar hielden hebben haar waarschijnlijk min of meer opgesloten gehouden en iedere keer dat ze loops was laten dekken. Want hoeveel geld levert een St. Bernard-puppy wel niet op? Kassa!

We weten het niet zeker, het blijft speculeren. Haar in zichzelf gekeerdheid, haar angst voor mensen en haar grote tepels zijn de enige aanwijzingen die we hebben.

Het is overduidelijk dat Vera ontzettend weinig vertrouwen heeft in mensen. Het heeft er zelfs van weg dat ze geen vertrouwen meer heeft in het leven. Ze ligt erbij alsof ze heeft opgegeven, alsof het van haar allemaal niet meer hoeft. Haar vertrouwen en levensvreugde zullen we met heel veel tijd en geduld moeten proberen terug te winnen.

Op dit moment proberen we haar oogprobleem zo snel mogelijk te verhelpen, want ook daar heeft ze veel pijn van. Misschien zal de dierenarts zelfs chirurgisch ingrijpen. Hopelijk komt ze, zodra ze geen pijn meer heeft, iets meer uit haar schulp. We willen haar graag helpen weer een beetje plezier te voelen. Want, zoals ieder levend wezen, verdient ook Vera een beetje geluk.  

vriend worden
Het verhaal van Tibbs