'Ze wilden allemaal geknuffeld worden' (19-12-2008)

Edith met asielhondHet bezoek aan het asiel in Sesimbra heeft grote indruk gemaakt op ambassadeur Edith Bosch. De judoka keek haar ogen uit. "Ik schrok me een hoedje. Zoveel honden."

Edith aan het knuffelen"Op vrijdagochtend vertrok ik samen met Dutchypuppy-vrijwilligers Denise en Sandra richting Portugal. Mijn boxer Mila ging een weekend bij opa en oma logeren, dus die zou het prima naar haar zin hebben.

We hadden een druk weekend voor de boeg. We gingen op bezoek in Sesimbra, waar we een kijkje zouden nemen bij Vereniging Bianca. Een stichting die honden en katten opvangt. We wilden weten hoe de situatie daar is en of het mogelijk is om dit project te steunen. Voor ons belangrijk om te weten wat het meest nodig is.

Na een korte vlucht en zonder vertraging kwamen we aan in Lissabon. Met een auto gingen we op weg richting Sesimbra. Het was ongeveer een half uurtje rijden. Met dank aan Tom Tom die ons probleemloos naar Sesimbra leidde.

Het weer was prachtig en Sesimbra ook. Mooie stranden, schitterend dorp. Als je Sesimbra binnenrijdt, zou je niet verwachten dat er zoveel ellende is. Helaas is dat wel het geval.

Ana
We werden opgewacht door Ana, de drijvende kracht achter Vereniging Bianca, en Ria en Frances van Stichting Dierenhulp zonder Grenzen. Nadat we onze bagage hadden weggebracht, zijn we eerst een kop koffie gaan drinken met zijn allen. Om elkaar wat beter te leren kennen en ook zodat Ana kon vertellen hoe het er aan toe gaat in het asiel.

Het oudste hondje van het asielAna vertelde dat ze alle hulp kunnen gebruiken. Momenteel zitten er meer dan 200 honden in het asiel en er is eigenlijk maar plaats voor zo’n ruim 70. En er komen elke keer weer meer honden bij. Ook worden er in verhouding veel minder honden geadopteerd.

De katten in de haven zijn ook een triest verhaal. De katten zitten op een soort pier en kunnen daar niet vanaf. Omdat de meeste katten niet gesteriliseerd of gecastreerd zijn, blijven er maar nestjes bijkomen. Daarbij komt dat als het slecht weer is de golven over de rotsen slaan en veel katten verdrinken.

Genoeg werk aan de winkel dus. Na de koffie gingen we naar het asiel. Eerst nog even stoppen om voer te kopen. Onderweg was goed te zien wat de positie van de hond is in Portugal. Bij vele huizen ligt er een hond aan de ketting, met weinig bewegingsruimte. Een afweersysteem voor vreemden. Maar geen gezellige huishond die lekker gaat wandelen met zijn baasjes en speelt met kinderen.

Het was voor mij raar om te zien. Eigenlijk besefte ik me gewoon niet dat het er in andere landen heel anders aan toe gaat. Maar dit was goed om een keer te zien.

Knuffel
Na het kopen van het voer, zijn we op weg gegaan naar het asiel. Daar aangekomen schrok ik me een hoedje. Wat veel honden! Het asiel zat zo vol dat er zelfs honden buiten de poort stonden. De aanblik van zoveel honden deed me echt iets. Ze zijn allemaal heel erg lief en wilden eigenlijk alleen maar een aai over hun bol of een knuffel. Ook kwamen sommige een speeltje brengen en ze keken me aan met een blik van "wil je alsjeblieft met me spelen?".

We kregen een rondleiding door het asiel. Iedere hond had zijn verhaal en Ana kende alle honden en alle verhalen. Wat wel weer prachtig was. Al gauw was te zien aan het asiel dat het op veel punten nog aan van alles ontbreekt. Niet alle honden hebben een hok en er is niet genoeg beschutting. In de zomer kan het heel warm worden, maar ook in de winter is het noodzakelijk dat alle honden een hok hebben. Als het regent en het koud is, kunnen niet alle honden bescherming vinden en ze hebben het dan ook echt koud.

Vrijwilliger AugustinAna heeft vast personeel in dienst dat het asiel draaiende houdt. Zij zorgen er doordeweeks voor dat alle honden water en voer hebben. De honden worden af en toe uitgelaten. Ook zijn er vele vrijwilligers die hun steentje bijdragen. Gelukkig maar! Ana heeft gewoon een fulltime baan en stopt al haar vrije tijd en geld in het asiel.

Kattengevangenis
Na een rondleiding, wat knuffels, aaien en balletjes gooien, gingen we naar de volgende lokatie. De kattengevangenis, de haven van Sesimbra. Daar aangekomen zagen we de eerste katten al lopen. Even later kwamen er steeds meer katten tevoorschijn uit de rotsen op de pier, die ongeveer een kilometer lang is. Overal katten en kittens. Gelukkig zijn er mensen die de katten voeren. En in tegenstelling tot de honden, zitten ze niet vast aan de ketting. Maar deze katten moeten echt gesteriliseerd en gecastreerd worden.

Na de lunch gingen we op een oproep af van een hond met pups die opgehaald moesten worden. We zijn gaan kijken en de hond inclusief pups kwamen ons enthousiast begroeten. Bij het huis waar de moederhond lag waren wel mensen thuis, maar die deden de deur niet open. Ana besloot ter plekke de honden mee te nemen.

Dat maakte een einde aan een heftige 1e dag. We hebben 's avonds tijdens het eten nog zitten praten over wat het belangrijkste zou zijn voor dit asiel.

Ana zelf gaf aan: een grotere auto (om honden te vervoeren), steriliseren en castreren (dit is een zeer kostbare zaak voor het asiel, de dierenartsen vragen verschrikkelijk hoge prijzen), voedsel en medicijnen. En meer hokken voor de honden.

Te oud
We hadden nog één dag om de problemen nog eens goed te bekijken. Zaterdag is de dag dat mensen naar het asiel kunnen komen om een hond te adopteren. Toen we aankwamen bij het asiel was het een drukte van jewelste. Veel vrijwilligers die in het weekend een handje komen helpen, maar er waren ook veel mensen die kwamen kijken naar de honden. Al snel bleek dat de meeste mensen een pup wilden. Er liepen genoeg lieve honden rond van 4 tot 8 maanden die heel goed te adopteren zijn. Maar een vrijwilliger legde uit dat de meeste mensen die honden te oud vinden.

Ook kwamen er mensen na drie maanden een husky terugbrengen. Ik ben gaan vragen wat de reden was om de hond terug te brengen naar het asiel. Het ene na het andere vage excuus kwam voorbij. De moeder van de vrouw was ziek en ze kon niet meer voor de hond zorgen, hij blafte teveel en ga zo maar door. De hond was duidelijk gehecht geraakt aan de familie en snapte er echt niets van dat hij weer terug moest naar het asiel. Luid blaffend lieten zij de hond achter.

Toen ik dat zag, gingen mijn haren overeind staan. Je vraagt je af of deze mensen de hond echt wel wilden. Hebben ze hun best gedaan om de hond te laten wennen aan de nieuwe omgeving en hebben ze er tijd en energie in gestoken?

Edith met asielhond2De dag ging als een raket voorbij. Praten met mensen, honden uitlaten, knuffelen, aaien, spelen en met pijn in het hart toekijken hoe mensen de allerliefste honden voorbij liepen en meteen naar de pups gingen.

Dat er een groot probleem is, is duidelijk. Er moet hulp komen voor dit asiel in Sesimbra.

Goed werk
Het was raar om weer te vertrekken en de meer dan 200 honden achter te laten, wetende dat zij geen rooskleurige toekomst tegemoet gaan. Vereniging Bianca doet heel goed wek. Als die organisatie er niet zou zijn, zouden veel dieren er nog veel slechter aan toe zijn.

Wij van Dutchypuppy willen de mensen van Vereniging Bianca en de vele honden en katten in Sesimbra heel graag helpen, maar daarvoor hebben we ook jullie hulp nodig!"

Groetjes,
Edith Bosch


 

 

vriend worden
Het verhaal van Tibbs